ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΣ ΑΠΟΠΛΟΥΣ

Μα γιατί ανεβαίνουν
τα σκαλοπάτια μόνα τους
και τα πόδια γράφουν
στο πλατύσκαλο
ανεκπλήρωτα ταξίδια;
'Ίσως να φταίει ο 
νυχτερινός απόπλους,
που κανένας δεν πρόλαβε!

Γιάννης Μόραλης ''ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ''

ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

1…"επόμενος σταθμός: Νέος Κόσμος "...
φιλοπαίγμων χρόνος : «επόμενος σταθμός
Ηλύσια πεδία»…
 
2…να υπακούς τους δεσμοφύλακές σου
επειδή πάντα θα σου απαντούν
όταν τους ρωτάς: “τι ώρα είναι στον παράδεισο;”

ΕΔΩ

Βήματα μπρος πίσω ή και παραδίπλα

Όμως στον ίδιο δρόμο.

ΜΑΣΚΕΣ

Στην άλλη όψη του καθρέφτη μας

βλέπονται και παρφουμαρίζονται
Τ’ άδηλα πρόσωπά μας!

ΜΕΤΑΘΕΤΑ

οι άνθρωποι
συναναστρέφονται με αριθμούς
και αξιώνονται μ' αυτούς

ήδη τα παράσημα πωλούνται
στο Μοναστηράκι μεταθετά
στη λήθη

ΤΑ ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΑ

Με το ροδόσταγμα
τη μέρα σου λούζεις
όμως η αρμύρα της θάλασσας
ανεξίτηλη μένει και σου θυμίζει
την οδύσσεια του νόστου σου
και τα δρομολόγιά σου στα σκοτάδια
που κατάσαρκα φοράς
σε άχρωμα  βράδια

ΣΚΙΑ ΜΟΥ

Το εγώ δε θεραπεύεται με ασπιρίνες

Μόνο με νυστέρι και ολική νάρκωση,
« τ’ ακούς ολόφωτη σκιά μου; »

ΟΧΙ

…« έχετε κάτι να προσθέσετε; »
«όχι ευχαριστώ, με κάλυψαν πριν
ο άνεμος και η άμμος»... ενώ το κύμα
παρακολουθούσε τη σύναξη
παραδίπλα αδιάφορα!...

ΔΕΝ ΕΒΛΕΠΑ

Χρόνια και χρόνια δεν έβλεπα
τα σημάδια από το λασπώδες
βλέμμα σου.

ΠΡΙΝ

να βλέπεις πριν κοιτάξεις
μου είπε το χάραμα
καθώς το ασπαζόμουν

ΤΟ ΑΝΘΑΚΙ

Της πέτρας η φλέβα θρέφει

το ανθάκι του γιαλού
μα στα σαράντα κύματα ριγεί
γέρνει στο φως και μαραζώνει
κι ένας ξέμπαρκος ναύτης δίπλα του
το βλέπει και δακρύζει
γιατί θυσία θέλει ο καιρός
σπονδή και η αγάπη

ΕΜΠΟΛΕΜΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ

Με αδρανή υλικά βίων
Και με λέξεις από φωταψίες
Ρομάντζων άηχου καιρού,
Ότι λες κι ότι δημιουργείς
Είναι ψευδεπίγραφο αν
Πρωτίστως δεν έχεις μεταβεί
Στις εμπόλεμες περιοχές
Του είναι σου!...
Και όχι φυσικά ως ροβινσώνας
Εντός σχεδίου!!!...

ΣΙΩΠΕΣ

 …οι μάχες τέλειωσαν στις εμπόλεμες περιοχές

Των πρότερων βίων μου…
Στα ερείπια πια έχουν ανθήσει αγριολούλουδα
Και τα κελαηδήματα των πουλιών
Ζωγραφίζουν τις σιωπές.

"Λύτρωση ή λησμονιά;"...
Ίσως ποτέ δε θα μάθω.

ΕΝΙΟΤΕ

Αδερφέ μου δεν υπάρχουν
Επίορκες ημέρες
Μόνο λερές συνειδήσεις
Που τις αμαυρώνουν!!!…

Στην αείμνηστη Μαρία μου

ΑΝΑΜΟΝΗ

...κι απόψε η παλίρροια ξέχασε
το χάρτινο καραβάκι μου στα βράχια!...