ΤΟ ΝΥΧΤΟΔΡΟΜΙ

Το νυχτοδρόμι είναι τόπος ιερός,
που έχει δύσβατο ο άβατος καιρός
κι από ψυχής ράγισμα θα το μάθεις
ή σε σειρήνας να το ψάξεις την ηχώ
να σου χαρίσει τον ανάκουστο χρησμό
που όσο ζεις δε θα ξεχάσεις.
Είναι γιοφύρι στου ανέμου την πνοή
και έχει πέρασμα στης πέτρας τη βοή
τ' αηδονιού κοίταγμα αν θα το 'βρεις,
του ποταμού νεραϊδένιο μυστικό
για να σου δώσει έναν άχραντο ρυθμό
με άδακρυ πόνο της Νιόβης.

Καντίνσκι, "Σύνθεση 4", 1911

ΠΑΝΔΩΡΑ ΜΟΥ ΩΡΑ

Ευσπλαχνίζεται το φως την πόλη,
θεριεύουν αλλόφρονες στην άσφαλτο οι μέρες,
ο νόστος των εξορισμένων δυσεύρετος,
θα στοιχηθούμε σε πικρά χρόνια.
Πανδώρα μου ώρα,
μάθαμε κι εμείς να σηκώνουμε κρυφίως τα τείχη μας,
μας έντυσαν με βράδιασμα οι δρόμοι,
κρυφές ρωγμές μες στα βλέμματά μας στοιχειώνουν.

Σαν σταρ του σινεμά η Πολυξένη,

στέκει στο μπαρ και μας κοιτά σαν ξένη.

Ξένοι όλοι μας, στην ίδια πόλη ξένοι.

 ξυλογραφία σε πλάγιο ξύλο, το "Άσμα Ασμάτων", του χαράκτη Τάσου.

ΜΕΤΑΠΡΑΤΗΣ ΛΕΞΕΩΝ

Κοιτούσε το είδωλό του στον καθρέφτη
κάνοντας μορφασμούς με κινήσεις κλόουν,

εκείνο όμως δεν αντιδρούσε
κι απέστρεφε το βλέμμα του με απόγνωση και δυσθυμία,
όταν άξαφνα εκείνος με μια ενστικτώδη κίνηση
το κτύπησε με τη γροθιά του.

Τα γυαλιά,
σκόρπια όπως ήταν στο δάπεδο, αντανακλούσαν
την ασύνδετη ύπαρξή του και τον φωτογράφιζαν
ως άθυρμα των καιρών,

μεταπράτης λέξεων αναγραφόταν στο ένα,
αποστάτης της συνείδησής του στο άλλο και
κάποια μονογράμματα
σε μικρότερα κομμάτια, απεικόνιζαν
τις ακυρωμένες διαδρομές του
από το ξεπούλημα των ονείρων του,

ωσάν να αριθμούσαν
την επίπλαστη πραγματικότητα, όπως τη βίωνε
από τους εύπιστους χειροκροτητές συνεαυτούς του.

Το μόνο που απέμεινε από το καθρέφτισμά του,
ήταν ένα ασημωμένο δάκρυ του σε μια
σκονισμένη άκρη της ζωής του,
να επιπλέει σε μια σταγόνα αίμα.

Εγγονόπουλος Νίκος

ΔΟΞΟΛΟΓΩ ΣΕ ΕΡΩΤΑ

Με κοίταξες και έσβησα
σαν παιδαρέλι μέθυσα,
στο φως μου σ' εξιστόρησα
ψυχή παντοκρατόρισσα.

Κρινόδεσες το βήμα μου
και έγινες η ρίμα μου,
για να γραφτούν στον έρωτα
τα βράδια μου τ' αμέρωτα.

Δοξολογώ σε έρωτα
τη χάρη σου υμνούμε,
στα βράδια σου τ' αμέρωτα
τραβάμε κι όπου βγούμε.
Το μυροβόλο βέλος σου
στο στήθος μου να μ΄εύρει
στον τόπο σου τον άμαθο
να ΄ρθω κι ας με πλανεύει.

Περπάτησες στα κύματα
και μου 'στειλες μηνύματα,
τον κόσμο ανθοφόρησες
και τη ζωή μου όρισες.

Στο δρόμο σου μ' οδήγησες
σε είδα και με λύγισες,
με τράβηξες με μια ματιά
στου πόθου μου την ξενιτιά.

Γεώργιος ΚόρδηςΤΑ ΦΕΥΓΑΛΕΑ ΟΡΑΜΑΤΑ ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ, 
Αυγοτέμπερα απλή σε προετοιμασμένο ξύλο. 25χ35 εκ

ΩΣΑΝ ΠΟΥΛΙ

Ο άνεμος συλλαβίζει
άηχα το πεπρωμένο σου,
αρκεί την ανάσα του ν' ακούσεις
και θα το μάθεις

κι ύστερα πανιά και κατάρτια
στους ώμους και στα χέρια σου
θα ταιριάξει, για να σε ταξιδέψει
και να σε μυήσει
στα μυστικά του μονοπάτια,
που κάποτε ονειρεύτηκες

ωσάν πουλί μεταναστευτικό
που τόπο σου θα έχεις μόνο
το λυκόφως έως το λυκαυγές.

Πίνακας του Παντελή Σαμπαλιώτη ''Ουράνιος ποδηλάτης''

ΙΣΤΟΡΩΝΤΑΣ

Αντιγράφεσαι, είπε το παρόν
και το μέλλον ακούγοντάς το,
ανασήκωσε τους ώμους του αδιάφορα
ενώ, το παρελθόν σκυμμένο
πάνω από ένα ξέχειλο τεφτέρι,
κατέγραφε ιστορώντας διαδρομές
άνευ αντικρίσματος.

Μια φωτογραφία είχε παραπέσει
στο πάτωμα, δακρυσμένη,
ο χρόνος είχε επιτελέσει το έργο του.
Καθώς η αυτογνωσία
επανερχόταν δριμύτερη,

οι ιαχές της σιωπής,αποσπασματικά,
ξεκούφαιναν το δωμάτιο.

Τέτσης Παναγιώτης

ΤΑ ΜΠΛΟΥΖ ΤΩΝ ΠΟΤΑΜΩΝ

είναι τα μπλούζ της μοναξιάς
οι ξέμπαρκοί μας χρόνοι
κι οι δρόμοι που μας οδηγούν
σ΄ ερημικό μπαλκόνι.

Είναι τα μπλούζ των ποταμών
που μοιάζουν να ΄ναι ίδια
Μισισιπής και Ιλισσός
σ΄ ακτές θρηνούν ταξίδια.

Είναι τα μπλούζ των στεναγμών
που γράφουν στο τσιμέντο
ψυχές που ΄γίναν αριθμοί
στης τρέλας το κρεσέντο.

Είναι τα μπλούζ της μοναξιάς
που δεν ακούμε ήχους
τα μπογιατίζουν τα παιδιά
με γκράφιτι στους τοίχους.

Είναι τα άνθη του νερού
που την καρδιά ροκάρουν
σαν τα φιλιά από φωτιά
που οι νυχτιές θα πάρουν.

Έχει φωνή ο ποταμός
βαλκάνια ψυχή μου
αυτός που μέσα σου κυλά
σε βράδια της ερήμου.

ΑΚΥΡΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ

Ζωή μου χαρισάμενη σε μια σκιά ιπτάμενη
το φως σε σημαδεύει,
στο ίδιο δρομολόγιο με πόθων υμνολόγιο 
το ψέμα σε οδεύει.
Κι αν ψάχνεις εξιλέωση του χρόνου η ματαίωση
θα δείχνει κανναβάτσο,
μαζί της θα δηλώνεσαι και σε βυθό θα σπρώχνεσαι
με λόγους ένα μάτσο.
Παράπλευρες απώλειες σε μέρες επιπόλαιες
ο δρόμος σου θα φέρνει,
με όραμα ανέφικτο που δίνει λόγο ψεύτικο
στη ζήση σου που γέρνει.
Μικρή κι εξιλαστήρια με άκυρα εισιτήρια
γεμάτη μ’ απορίες,
με όνειρο διθέσιο που είχε τέλος αίσιο
σ’ αντίθετες πορείες.

Πίνακας του Παντελή Σαμπαλιώτη

ΘΡΑΥΣΜΑΤΑ ΟΝΕΙΡΩΝ

Ξεβράστηκαν ταξίδια και θραύσματα ονείρων
- ο νόστος προσάραξε στα αβαθή της νοσταλγίας -
καθώς οι δρόμοι έγιναν θάλασσα και
η μόνη διαβατή διαδρομή
είναι εφικτή μονάχα με το πέταγμα 
του πένθους στον Χρόνο Άχρονο.

Τα χωρικά μας ύδατα προσδοκώνται
έως στο λιμάνι της καρδιάς.

Ο αγγελιοφόρος γλάρος έπιασε δουλειά
κι ο άνεμος το κύμα από τα συθέμελά του,
οι ναυαγοί, λαθραίοι του έρωτα, δεν καταγράφονται
στην παρούσα κυματόφραχτη θύελλα.

 Rothko Mark ''Blue''

ΤΟ ΣHΜΑΙΝΟΝ

Η κάθε λέξη χωριστά 
έχει το δικό της βεληνεκές,
πρόσεχε το στόχο,
μπορεί να εξοστρακιστεί άθελά σου
το σημαίνον από το σημαινόμενο.

ΤΟ ΕΙΔΩΛΟ ΤΟΥ

Κοιτούσε το είδωλό του στον καθρέφτη
κάνοντας μορφασμούς με κινήσεις κλόουν,

εκείνο όμως δεν αντιδρούσε
κι απέστρεφε το βλέμμα του με απόγνωση και δυσθυμία,
όταν άξαφνα εκείνος με μια ενστικτώδη κίνηση
το κτύπησε με τη γροθιά του.

Τα γυαλιά
σκόρπια όπως ήταν στο δάπεδο αντανακλούσαν
την ασύνδετη ύπαρξή του και τον φωτογράφιζαν
ως άθυρμα των καιρών.

Μεταπράτης λέξεων αναγραφόταν στο ένα,
αποστάτης της συνείδησής του στο άλλο και
κάποια μονογράμματα
σε μικρότερα κομμάτια απεικόνιζαν
τις ακυρωμένες διαδρομές του
από το ξεπούλημα των ονείρων του,

ωσάν να αριθμούσαν
την επίπλαστη πραγματικότητα, όπως τη βίωνε
από τους εύπιστους χειροκροτητές συνεαυτούς του.

Το μόνο που απέμεινε από το καθρέφτισμά του,
ήταν ένα ασημωμένο δάκρυ του σε μια
σκονισμένη άκρη της ζωής του,
να επιπλέει σε μια σταγόνα αίμα.

Κωνσταντίνος Παρθένης

ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ Η ΠΛΑΝΗ

Εξυψώθηκες
σε δυσθεώρητα ύψη

είπε η σκιά στο σώμα 
και συνέχισε:

μα στη γη πάντοτε θα σε μετρώ
ωσάν χαρταετό
που το σπάγκο εγώ κρατάω

Κωνσταντίνος Παρθένης

ΚΑΙ

Και τα πυρρανθή βότσαλα
και οι ηλιόχαρες πέτρες
και τα πυρρόχρωμα βράχια
και τα ηχοποίητα κύματα
και οι λογιότατοι άνεμοι
και τα ταπεινά χαμολούλουδα
φιλοσοφούν, μα δε φωνασκούν.

Ο ΚΡΙΤΗΣ

Ας κοιτάξουμε 
ο ένας τον άλλον στα μάτια,
ας κοιτάξουμε μέσα μας.
Ο δρόμος μας είναι κοινός
κι αυτό είναι το ταξίδι μας, 
με τα ναι και με τα όχι
δεν ακονίζουμε τα δόντια μας,
αλλά τις καρδιές μας,
- μάχιμοι σ' αυτούς τους χαλεπούς
καιρούς που διανύουμε-
ο φίλος ή ο εχθρός είναι ένας,
ίδιος σε όλους μας.
Και είναι ο κριτής 
ή ο άκριτος εαυτός μας.

Ρενέ Μαγκρίτ