ΑΔΙΚΩΣ

πάντα θα υπάρχουν γέφυρες στο δρόμο σου
μην τις γκρεμίζεις όταν τις περνάς
υπάρχουν συνάνθρωποί σου
που θέλουν να τις διαβούν
ίσως και με αδόκιμη συναίσθηση ή αδίκως

ΑΝΕΔΑΦΙΚΟ

σηματοδότησε το δέντρο
με χαρμόσυνα εορτολόγια
και με ακατέργαστα όνειρα
ύστερα το έβγαλε στο δρόμο
απόγυμνο κι ανεδαφικό
ξεχνώντας ν’ αφαιρέσει
τα καρφιά της θυσίας του
ή προσφέροντάς του
μια μικρή εύφορη μεταμέλεια
ώστε να ξανασυναντήσει
το επουράνιο φως

ΣΩΜΑ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΣΟΥ

Μεγαλουργείς σε μέθυσες ώρες
Προσπαθώντας να κατακρημνίσεις τον κόσμο
Εξ αιτίας μιας ματαίωσης στη λύτρωση
Που σε στοιχειώνει ανέκφραστη
 
Κι έγινε σώμα στο σώμα σου
Αποτιμώντας πρωτοπόρων θυσίες
Ως κεκτημένα της διαβίωσής σου
Σ’ ένα άχρωμο παρόν ατραγούδιστο,
 
Αμέτοχος κι ανελέητος στα τεκταινόμενα  
Αποδομώντας μεγέθη κι ολόφωτες διαδρομές
Μέσα στο υπέρβαρο τίποτα που σε εμπεριέχει

ΜΕΤΑΛΑΒΑ

μετάλαβα τα πάθη μου
φορώντας
τα βαφτιστικά των πόθων

ΚΟΙΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ

κοιτώντας τον ορίζοντα
ο πόνος γίνεται ασήμαντος,
εξάλλου “πάντα αποθηκεύουμε
σπίρτα στο σπίτι μας”
και είμαστε εύκαιροι να πυρποληθούμε
στο θρόισμα της μνήμης

ΕΘΕΑΘΗ

- πέλαγος η Πελαγία κι ανεόρταστη

- δωρεοδόχος του φωτός αλλαξοπίστησε

- οινοχόος εθεάθη
με τον Διόνυσο σ’ εργαστήρι
αλχημιστή

- ήπιε ένα βλέμμα ουρανό
και κατατρόπωσε τις ερινύες του

- τον ρώτησαν πως ονομάζεται
και τους είπε ταξιδευτής

- έδινε χώρο στις λέξεις
και κάποια μέρα βρέθηκε
στο δρόμο - άστεγος διαδρομών

- τον αγνωστικιστή ακούει ο Θεός

 -τα παιδιά είναι ειδωλολάτρες
και είναι η χαρά του Οσιομάρτυρα

- ο πυρανθής είναι ο μυροβλύτης
της αταξίδευτης μέρας

- μου έδινε νυχτερινά πέλαγα
για όλα αυτά που δεν έλεγα - ο χρόνος

- υδράνη - τέφρα

Η ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

άθελά μου σε υγραίνω με την ανάσα μου
γιατί πολλές θάλασσες κρύβει μέσα της
γι’ αυτό σου λέω να προσέχεις
μην τυχόν και μου ξεπαγιάσεις
 
ας ελπίσουμε όμως ότι θ’ ανθήσουν
τ’ αγριολούλουδα του πάνδημου καιρού μας
στην προβλήτα για το μεγάλο ταξίδι εντός μας
και πιούμε νερό μαντικό τ’ ουρανού
και η Αμφιλύκη μας πάρει το νου
 
καλό μας ταξίδι και καλώς ήλθες
Ηράκλειο Κρήτης: η πόλη της καρδιάς μου

ΔΕΚΑ ΚΑΙ 24

Αυτά που κρύβει η καρδιά
Τα μάτια ακραγγίζουν
Κι όταν τα φώτα σβήνουνε
Τα βλέπουν και δακρύζουν

ΠΑΡΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

-Παρά τον κόσμο-
κοίτα ψυχή μου πόσο ευανάγνωστοι
είμαστε στο σύμπαν
 
-Παρά την ημέρα-
η επίγνωση ζητά να θέτεις πρώτος εσύ
τα ερωτήματα προς τον εαυτό σου και όχι οι άλλοι
γι’ αυτό  λέω ν’ αφήνεις τα παιδιά που και που
να δίνουν χρώματα στις ανάκουστες λέξεις σου
με τα μάτια της πληρότητας και με το κρυμμένο θαύμα
 
όσο για τον ήχο της ραγισμένης σου μέρας, ψάξε τον και θα τον βρεις
σε όλα αυτά που άργησες και δεν έδωσες ποτέ στους άλλους
όσο κι αν το αρνείσαι στο θάμπος του καθρέφτη σου
 
με το ένα σου δάχτυλο μπορείς όμως να γράψεις επάνω του
“Ο μεγάλος απών”
 
-Παρά το κύμα-
πάντα με κυνηγούσε η θάλασσα
και να που τώρα
τα δρομολόγια των πλοίων
Πειραιάς Κρήτη
περνούν μέσα από το σπίτι μου
 
-Παρά τον εαυτό-
της ματιάς σου άκουσα το ηχόχρωμα
κι άνοιξε πανιά τ’ όνειρο στην άκρη του πελάγους
 
-Παρά το δρόμο-
πήρα ένα ζευγάρι βήματα
φορεμένα από το πεζοδρόμιο
του κόσμου και τα φύλαξα,
ποιος ξέρει αύριο ο δρόμος μου
τι θα μου φέρει

ΕΠΙΤΟΜΗ

Με ρωτάς την επιτομή
του λόγου μου να σου επισυνάψω
στο άπλετο φως
και σου απαντώ ότι διαβιώντας ετερόρρυθμα
τ’ ακυρωμένα εισιτήρια του δρόμου μου
καταμετρώ, όπως και πόσες ακόμα
διαδρομές προς την αλήθεια
μου έχουν απομείνει
μην τύχει πάλι και οι ατελέσφορες
με πράξουν στ’ αδιέξοδα

ΕΠΙΦΑΣΗ

 

 

Όταν
σε βλέμμα διακρίνεις
να εκτοξεύονται  
πίδακες από θειάφι,
να φυλάγεσαι,
 
θα το συνοδεύουν
των καιρών οι σειρήνες,
με την τέφρα του χρόνου
ως επίφαση νηνεμίας
 
γέννημα πολεμοχαρές
ενός παιδικού κύκλου
ατελέσφορου
που δόμησε,
μια μαινάδα αοριστία,
στην οδό
των ιεροδούλων ημερών,
μ’ ένα ανελέητο
και αέναο παρόν
που ανέγνωσε τον κόσμο
ως φέουδό του

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

σ’ ένα κομμάτι χαρτί

έγραψε τ’ όνομά του
ύστερα
το τσαλάκωσε στη φούχτα του
και την έτεινε προς τον άνεμο

εκείνος σηκώνοντας
έναν χορευτικό ανεμοστρόβιλο
το ανύψωσε μαζί με σκόνη
και ξερά φύλλα
δείχνοντάς του συνάμα 
το δρόμο προς την ελευθερία

ΑΔΕΡΦΟΣ ΘΕΟΣ

περπατώ στο φως
και μαθαίνω γράμματα
της καρδιάς τα πράματα
αδερφός Θεός
μου μιλά με θαύματα
της πυράς, χαράματα
με ανάσες νάματα
 
της ζωής πηλός
ο αδερφός Θεός
μου μαθαίνει βήματα
του φωτός τα ρήματα

ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΑΞΗ

Σωρός  οι λέξεις που τις παράφρασε ο χρόνος
Σ’ επικείμενα που δεν τρύγησε η σιωπή   
Άσε τους σπόρους τους ν’ ανθήσουν νέους δρόμους
 
Παραμέρισε στάσου κοίτα και μάθε το φως
Ξανά ξανά ξανά  στο άσβεστο σκότος
-Ωσαννά στο θάμπος του μέτρου άμετρου
Που μέτρο δε χωρεί
 
Έστω ως μία έσχατη πράξη αυτογνωσίας
Παρακαταθήκη στις επερχόμενες  γενιές
Που ξέχασες αγναντεύοντας το μεγαλείο του ψεύτικου
Κόσμου σου που εσύ και μόνο εσύ διέπραξες
Ωσάν πλάστης βιομηχανικών αντιγράφων
Σε αθώων ψυχών το μέρισμα  που δεν πρόλαβαν
Ν’ ασπαστούν την προπαίδεια του χρόνου
 
Δες πως καθρεφτίζεται το εφήμερο
Σε θολά βλέμματα φορώντας κτερίσματα
Απόδημων στιγμών που κι εσένα εμπεριέχουν

ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Ω ανειδίκευτες ζωές
του κόσμου μετανάστες
ζείτε εσείς μες στ’ όνειρο
και σχίζετε τους χάρτες