ΑΝΤΙΠΟΙΗΣΗ ΑΡΧΗΣ

Έπλαθε στάχτες και στράγγιζε λέξεις
μα νόημα ζωής ποτέ δεν έβγαλε
και σ' ένα τσαλακωμένο χαρτί
από τα Καρέλια που κάπνιζε
είχε γράψει: "στο εισιτήριό μου
για το μεγάλο ταξίδι να με δηλώσετε
ως ποιητή, κι αμέσως δίπλα
να υπογραμμίσετε,
το: αντιποίηση αρχής".

ΕΚΚΡΕΜΕΣ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ

Επέλεξα το θραύσμα της ενοχής
που, ωσάν εκκρεμές,στο χρόνο μ' ελευθερώνει
από το θραύσμα του ανεκπλήρωτου -
που εσαεί θα με περιχαράκωνε
με εικόνες και νοήματα αβίωτα.

"ΑΗΔΟΝΑΚΙ ΜΟΥ" με την Αρετή Κετιμέ

Night and day I’m saying: “what have I done?”
I suffer ‘cause I had you but couldn’t reach to you.
I’ve lost my light; how did I do that?
I am broken. Don’t know if I’m alive or gone.

My wee nightingale, my lily
Give me, if you will, breath from your heart, my nightingale

My silver tear and knife,
You are all I have, be mine.
Nightingale ask the dawn,
Will he be here before my tears come.

Translated by Ioannis Tsioulakis

ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

φώτισα την απόσταση
να δεις την ξενιτιά μου
κι έβαλα στη διαπασών
τους κτύπους της καρδιάς μου

ΤΡΑΥΜΑ ΘΡΑΥΣΜΑ

απαντώντας στην τάξη της αταξίας σου
θα σου έλεγα ότι τα μεγάλα άλματα
καλπάζουν σε ανοιχτούς ορίζοντες
γιατί στους κλειστούς είναι αναλώσιμες
χρονικότητες άνευ σημασίας
...

γι' αυτό ο έρωτας κι η μοναξιά
το ίδιο τραύμα/ θραύσμα φέρουν -τον πόθο-
καθώς διανύουν ατέλειωτες αποστάσεις

ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΥΘΡΑΥΣΤΟΝ

δήλωσα στο χρόνο
"προσοχή εύθραυστον"
-το είναι μου-
ώστε να με μεταφέρει
ο ενδότερος άνεμος της σκέψης μου...
σε πεδία "Ανθρώπων"
κι όχι ανθρωποειδών

μετάφραση:Thanos Pyrgaroussis

Ένα ποίημα του Marinos Karvelas σε ελεύθερη απόδοση στα Γαλλικά:
« Autant de naufrages que tu puisses attribuer aux vents, c’est toi que tu les as causés,
avec... les remises fréquentes de la partance de ton temps jamais navigué
sans limite, en ignorant l’appel des horizons ;
émerge alors à la lumière et au large,
et apprends par le regard des enfants, qui t’entourent tout étonnés,
et tiens-toi torse nu devant la flèche de l’imprévisible
et deviens Ulysse dans les grandes rues, éventuellement, de ta ville
en tant qu’inconnu, en tant qu’un paria ou Othello, sans remords parce que le sort ne t’a pas échu
pour communier des exploits aux terres lointaines de tes voyages ;
et même, par une Desdaimone modeste ou une gorgone de la mer,
tu recevras le même message :
qu'au fond tout est un chemin, ton propre chemin.

ΑΔΙΚΩΣ

πάντα θα υπάρχουν γέφυρες στο δρόμο σου
μην τις γκρεμίζεις όταν τις περνάς
υπάρχουν συνάνθρωποί σου
που θέλουν να τις διαβούν
ίσως και με αδόκιμη συναίσθηση ή αδίκως

ΑΝΕΔΑΦΙΚΟ

σηματοδότησε το δέντρο
με χαρμόσυνα εορτολόγια
και με ακατέργαστα όνειρα
ύστερα το έβγαλε στο δρόμο
απόγυμνο κι ανεδαφικό
ξεχνώντας ν’ αφαιρέσει
τα καρφιά της θυσίας του
ή προσφέροντάς του
μια μικρή εύφορη μεταμέλεια
ώστε να ξανασυναντήσει
το επουράνιο φως

ΣΩΜΑ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΣΟΥ

Μεγαλουργείς σε μέθυσες ώρες
Προσπαθώντας να κατακρημνίσεις τον κόσμο
Εξ αιτίας μιας ματαίωσης στη λύτρωση
Που σε στοιχειώνει ανέκφραστη
 
Κι έγινε σώμα στο σώμα σου
Αποτιμώντας πρωτοπόρων θυσίες
Ως κεκτημένα της διαβίωσής σου
Σ’ ένα άχρωμο παρόν ατραγούδιστο,
 
Αμέτοχος κι ανελέητος στα τεκταινόμενα  
Αποδομώντας μεγέθη κι ολόφωτες διαδρομές
Μέσα στο υπέρβαρο τίποτα που σε εμπεριέχει

ΜΕΤΑΛΑΒΑ

μετάλαβα τα πάθη μου
φορώντας
τα βαφτιστικά των πόθων

ΚΟΙΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ

κοιτώντας τον ορίζοντα
ο πόνος γίνεται ασήμαντος,
εξάλλου “πάντα αποθηκεύουμε
σπίρτα στο σπίτι μας”
και είμαστε εύκαιροι να πυρποληθούμε
στο θρόισμα της μνήμης

ΕΘΕΑΘΗ

- πέλαγος η Πελαγία κι ανεόρταστη

- δωρεοδόχος του φωτός αλλαξοπίστησε

- οινοχόος εθεάθη
με τον Διόνυσο σ’ εργαστήρι
αλχημιστή

- ήπιε ένα βλέμμα ουρανό
και κατατρόπωσε τις ερινύες του

- τον ρώτησαν πως ονομάζεται
και τους είπε ταξιδευτής

- έδινε χώρο στις λέξεις
και κάποια μέρα βρέθηκε
στο δρόμο - άστεγος διαδρομών

- τον αγνωστικιστή ακούει ο Θεός

 -τα παιδιά είναι ειδωλολάτρες
και είναι η χαρά του Οσιομάρτυρα

- ο πυρανθής είναι ο μυροβλύτης
της αταξίδευτης μέρας

- μου έδινε νυχτερινά πέλαγα
για όλα αυτά που δεν έλεγα - ο χρόνος

- υδράνη - τέφρα

Η ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

άθελά μου σε υγραίνω με την ανάσα μου
γιατί πολλές θάλασσες κρύβει μέσα της
γι’ αυτό σου λέω να προσέχεις
μην τυχόν και μου ξεπαγιάσεις
 
ας ελπίσουμε όμως ότι θ’ ανθήσουν
τ’ αγριολούλουδα του πάνδημου καιρού μας
στην προβλήτα για το μεγάλο ταξίδι εντός μας
και πιούμε νερό μαντικό τ’ ουρανού
και η Αμφιλύκη μας πάρει το νου
 
καλό μας ταξίδι και καλώς ήλθες
Ηράκλειο Κρήτης: η πόλη της καρδιάς μου

ΔΕΚΑ ΚΑΙ 24

Αυτά που κρύβει η καρδιά
Τα μάτια ακραγγίζουν
Κι όταν τα φώτα σβήνουνε
Τα βλέπουν και δακρύζουν