Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

Ω ΕΜΕΙΣ

η συνέχεια εις το προσεχές μέλλον,
με τα σιδερένια προσωπεία που επεξεργάζονται
αιώνες τα ψεύδη, χαλκεύοντάς τα, σε αλήθειες,
σ' ένα παιχνίδι κατόπτρων στις Γυάλινες Πόλεις
με τις φρικτά μακιγιαρισμένες ημέρες,
και με τη φαντασμαγορία των Άβιων Βίων

- Ω Εμείς οι Ιθαγενείς της Γης - ανεμόδαρτοι του Σύμπαντος

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017

ΕΥΜΕΤΡΙΑ

τύχη μέγιστη, έλαχε σε κάποιους ανθρώπους
να μην τους είναι μπορετή η αυταρέσκεια
και να γίνονται οι ίδιοι καθρέφτης του εαυτού τους
περνώντας από την άλλη πλευρά - πρόδηλη ευμετρία

(παραφράζοντας βιογραφίες ποιητών)



Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

ΑΘΕΛΑ ΜΟΥ

φοβάμαι μήπως και
σε κλειδώσει το βλέμμα μου
στα σκοτάδια του Χρόνου, άξαφνα
και σε θανατώσει άθελά μου,
μα πάλι, δε θα 'θελα να φυσήξει
άνεμος στις σκέψεις μου,
ανασύροντάς σε από τα βάθη τους
ωσάν, απροσμέτρητο Νόστο

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

ΜΑΧΑΙΡΙΑ

στο κορμί μου επάνω ακονίζω μαχαίρια
τόσα χρόνια ως ενθύμια φυλάσσω με πειστήρια δρόμων,
σε δύσβατα χρόνια κι από ερημίες μυστικών διαδρομών
στροβιλίζονται λέξεις που ακόμα σκορπάνε
θυμίαμα ασέληνης νύχτας, καταγράφοντας,
τη μητρική της σάρκας τη γλώσσα
μα ο πόθος δε μπορεί να μερώσει στην κόψη της μνήμης,
διάστικτος πια από ρημαγμένες ημέρες σε απόκρημνους τόπους
κι ανήλεος, με το βραχνό των ανέμων νανούρισμα
βρυχάται, ζητώντας, με άλλων μύθων
τα εφήμερα ταξίδια να συντάξει, της λησμονιάς το χρέος

(παραφράζοντας βιογραφίες ποιητών)

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2017

ΑΓΡΑΦΗ ΚΑΤΑΔΙΚΗ

ζωές λεηλατημένες από μία άγραφη καταδίκη 
που μόλις καινούρια μέρα χαράξει, δένονται μόνες τους
με αλυσίδες, και όταν μονολογούν με τη σκλάβωσή τους 
δείχνουν έναν ανυπόστατο δυνάστη, 
που οι ίδιες τον έχουν σκιαγραφήσει ως υπαρκτό,
μέσα στον αχαρτογράφητο τόπο της ψυχής τους

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2017

ΣΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΤΑ ΠΕΛΑΓΗ

ζυγιάζονται και φτεροκοπούν τα όνειρα
τριγύρω σου κι εντός σου ενώ εσύ,
τα αριθμείς και σε συρτάρια του μυαλού σου φυλακίζεις,
μα όταν η σελήνη θα σύρει την παλίρροια
ως την ακτή, θα δεις και εκείνα που δεν άντεξαν
να σε προσμένουν και, χάθηκαν στου Χρόνου τα πελάγη

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Τραβούσε γραμμές με το κραγιόν της
στον καθρέφτη με αριθμούς και λόγια ακατανόητα
λες και ήτανε, χαίνουσες πληγές όλα ετούτα,
ενώ ο πόνος γράπωνε το κορμί της,
όπως ένα αρπαχτικό το θήραμά του.
Ύστερα σήκωσε το ακουστικό του τηλεφώνου
κι αφού σχημάτισε έναν αριθμό στο καντράν,
ακούστηκε από την άλλη πλευρά της γραμμής
μια αντρική φωνή, καθώς με το άλλο χέρι της
θώπευε τα μαργαριτάρια στο λαιμό της
που αστράφτοντας, τόνιζαν
τις σκιάσεις της θλίψης στα μάτια της.
Αναμένοντας για λίγο και χωρίς ν' απαντήσει
το εναπόθεσε ξανά στη θέση του.
Κοιτώντας με άδειο βλέμμα το δωμάτιο,
άρπαξε ξαφνικά από την κρεμάστρα
το παλτό της, που με τα τόσα του κουμπιά
φαινόταν σαν αμπέχονο
σ' εμπόλεμη κατάσταση και
φορώντας το, άνοιξε την πόρτα
και χάθηκε μέσα στη νύχτα,
αποφασισμένη μαζί με όλα
εκείνα που την ταλάνιζαν, να φύγει μακριά.
Η καταιγίδα βρήκε τότε την ευκαιρία
να εισβάλλει στο ορθάνοιχτο πλέον σπίτι της,
σωρεύοντας στο πάτωμα βρεγμένα φύλλα,
νιφάδες χιονιού με όνειρα
και μια τσαλακωμένη επιστολή,
που μόλις, είχε ελευθερώσει
από τη χούφτα της.

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

ΤΑ ΜΗΔΕΝ

το σύστημα αοράτως,
τείχη ανυψώνει,
μαγεύει και θυμώνει
τα μηδέν με τα μηδέν ζευγαρώνει

Κύκλωπας είναι και κυκλώνει
τις ζωές ανακυκλώνει
μ' αριθμούς και με συμβάσεις
με το ζόρι με εντάσεις

και στης ζωής το εμπάρκο
στοιχηθήκαμε στο μπάγκο
κι ότι λάχει κι ότι γίνει
μέσα στων καιρών τη δίνη

όμως ο Χρόνος γράφει, γράφει
ξ έ ρ ο ν τ α ς ό μ ω ς κ α ι ν α σ β ή ν ε ι

- Και γι' αυτό και για τ' άλλα στη γυάλα:
μην προσπερνάτε τ' όνειρο
είμαστε όλοι αθώοι μπροστά στο θαύμα
μπλα μπλα μπλα
κοιμήσου τώρα
αύριο θα ξημερώσει
άλλη μια Θεό-χαζη μέρα

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

ΙΧΝΟΓΡΑΦΙΑ

Μάτια που ράγισαν
στο πρώτο του έρωτα το κάλεσμα
- γλυπτά της ήβης.
Ενθαρρυμένη η απουσία,
σφάλισε το πέρασμα στ' όνειρο.
Φτεροκοπώντας η στιγμή χάθηκε
στο θάμπωμα της νύχτας.
Ίσως να 'ναι γραφτό την κάθε ψυχή
να τη στοιχειώνει κι ένας δρόμος,
που ήταν ολόφωτος,
κι ορθάνοιχτος σαν αγκαλιά,
μα τον προσπέρασε,
βαδίζοντας σε γνώριμες διαδρομές.
Έτσι την έμαθαν από τη γέννα της,
μ' ένα παιδιάστικο, πικρό χαμόγελο,
σε ανορθόγραφη ιχνογραφία των αισθήσεων,
να συμπράττει μαζί με το Χρόνο
στο ανεκπλήρωτο του πόθου της.

Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2017

ΣΥΝΟΜΟΛΟΓΩΝΤΑΣ

Κάθε ποίημα είναι κι ένα χρονικό της ενσυνείδησης - η προοπτική τού εννοηματικού κόσμου που απελευθερώνεται δημιουργικά και κατακλύζει το άτομο μέσα στο συμπαντικό γίγνεσθαι - όπου το μεγεθύνει, το ανθοφορεί και το αναγάγει σε στοχαστικό πεδίο αναδημιουργίας - συνδημιουργίας. Ο αναγνώστης, το ερμηνεύει - κατακτώντας το - ή το προσπερνά αδιάφορα, ανάλογα με την αποκάλυψη - φωταγώγηση - μιας συνιστώσας ή πολλών εντός του, αποζητώντας την καθαρτήρια μετεξέλιξη στο "υπάρχειν". Ακόμα και στους τέσσερις τοίχους του δωματίου μια αχτίδα φωτός που απρόσκλητα το φωτίζει, μπορεί να δώσει το έναυσμα της στοχαστικής ανύψωσης και της λυτρωτικής διαλεκτικής με την υπαρξικότητα. Οι λέξεις συναντούν τα ηχοχρώματα μες στην αέναη κίνηση τού "(Συν) Είναι" ως συνοδοιπόροι και, ωσάν γενεσιουργές υποθήκες, γίνονται συμμέτοχες στις θραύσεις και στα θραύσματά του, όπως συνεπάγονται μαζί του - συνομολογώντας το Χρόνο άχρονο.

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

ΞΕΝΙΤΕΜΟΣ

ξενιτεμός να βλέπεις τ' άστρα απ' την πόλη
και το τσιμέντο να στοιχειώνει μαρτυρίες
στων φωτεινών επιγραφών τις εξορίες
κι η λησμονιά να καταπίνει αιθανόλη
οι εποχές να καταγράφουν παρουσίες
με τα κομπιούτερ και με μάτια σιδερένια
η μοναξιά να σε καρφώνει στην κουβέντα
και να ματώνεσαι μ' ανθρώπων απουσίες
μαντατοφόρος ο καιρός με πανοπλία
να τον ακούς και το κεφάλι σου να σκύβεις
και τ'αποθέματα ονείρων σου να κρύβεις
μα κείνος ξέρει να οσφραίνεται τη λεία
σου ξεπουλάνε τη ζωή σου κι όπως τύχει
είσαι λαχνός που σε κληρώνουν και μυραίος
μέσα στον όλεθρο του κόσμου ο τυχαίος
ο σχοινοβάτης που τον κύκλωσαν με τείχη