Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΣ ΑΝΕΜΟΣ

Κοίτα. Μέρες μαραίνονται και νύχτες χαμηλώνουν.
Η χαραυγή που έφτασε φέρνει την καταχνιά
βιαστικά. Κι αν στο σπίτι σου ανθεί κρυφίως η ερημιά
το σώμα θρέφει απόηχους κι οι ρωγμές σου τη γη ματώνουν.
Σωρεύεις πέτρες στη ματιά. Μακρύ καιρό στη λήθη.
Με το βουνίσιο άνεμο μιλάς με τα πουλιά.
Μα την αγρύπνια που γροικά σαν λόγος που εκρίθη
ποιοι θα την κάνουν δρόμο τους μέσα στη σιγαλιά.
Πως απολείπεις θαύματα.Πως ράγισες τις λέξεις.
Χρόνια και μαστορεύανε τ' άχρονα της ψυχής.
Σηκώνουν βέλη αόρατα, το πέρασμα θα πέσει
σκουριά θα βγάλουν οι αρμοί του δρόμου, απαρχής
-
τις αυτοβιογραφίες από καρδιάς
αποζητά το Φως - ο άνεμος να τις ξεφυλλίζει,
η μέρα να τις διαλαλεί, και το κύμα να τις ταξιδεύει
καθώς στα σημεία στίξης, ο αναγνώστης - ωσεί παρών
θα εκγυμνάζει την εθελούσια συμπόρευσή του

-
τ' ασήμια της θάλασσας - στο περβάζι του πόθου -
μου φανέρωσαν το νησί σου - ναυαγός ξανά -
και να που στην ακτή σου ξεθάρρεψα,
προσμένοντας της φωνής σου το κάλεσμα,
μέσα από τους παφλασμούς των κυμάτων
όμως μόνος, με τους αέρηδες της οδύσσειάς μου
εγείρομαι, και ιχνηλάτης σε εκμαγεία ονείρων υπερίπταμαι,
μέχρις ότου η τρικυμία να σβήσει
-
παράξενη αίσθηση, μα και θολή με παροπλίζει 
ήχος παλλόμενος στα ακροδάχτυλά μου
σα βέλος ανάμνησης που λάβωσε μια σκέψη 
ψάχνοντας ανεκπλήρωτα ταξίδια να τη θρέψουν
-
κοιτώντας το ταβάνι τις νύχτες
στο μοναχικό του δωμάτιο
χανόταν, ακολουθώντας τα ίχνη
του ονείρου του που όλο και περισσότερο
απομακρυνόταν από το φως της λάμπας
του στύλου της ΔΕΗ, όπως τρεμόπαιζε
από τις γρίλιες του παραθύρου του,
στο ημιυπόγειο που διέμενε

κάπου κάπου συλλάβιζε τ' όνομά του
μήπως και συναντήσει τον αποδέκτη του
μόνο η σιωπή έγνεφε καταφατικά
με τις σκιάσεις που σκόρπαγαν
τα λόγια της ομίχλης, στις ραγισματιές
της ανυπόταχτης σκέψης του
-
από παιδί αμάθευτο κρυφά μιλώ στον άνεμο
εκεί στα Όρη τα Λευκά έως και της Σιών τη γη
με μια πνοή αστείρευτη λυγίζει και το θάνατο
και με τους ήχους του φωτός πλάθεται και μυσταγωγεί

μες στη Φαιστό με πλάνεψε μ' ονόμασε Ραδάμανθυ
μου 'δωσε σκήπτρο της φωτιάς το λίβα να με προσκηνά
και με χρησμό διθύραμβο μου τάζει τόπο άγραφο
θνητός εγώ να πορευτώ μες στης σκιάς μου τα δεινά

σε ποταμού το μαίανδρο με κύκλωσε και μ' έχρισε
αλχημιστή των στεναγμών το δρόμο του να μεριμνώ
και σε ακτή αδιάβατη σα φάρο του με έστησε
με ψαλμωδίες του βυθού το πέρασμά του να υμνώ
ανεμοστάτης τ' όνειρο ριγεί καθώς τον μάχεται
και κείνος τρίζει τ' αβαθή θάλλει του κρίνου την ψυχή
μα της καρδιάς το ράγισμα σα μαχητής ορέγεται
θρηνεί σπαράζει θολερός κύματα πόθων αντηχεί
με ριζιμιό το νόστο μου μαζί του αναλήφθηκα
σε κόσμους άφαντους να βρω νάμα ψυχής, και ασκεπής
προσκυνητής σε άδυτο, στο φως το ελιξήριο
ν' αναστηθώ ως φτερωτός (ενεός), να ζω σε λάμψη αστραπής
-
αν δείτε κάποιον Άνθρωπο
να κυνηγά τη Σελήνη στους νερόλακκους
μουσκεύοντας τα παπούτσια του
μην τον προσπεράσετε αδιάφορα
σιωπηλά τρυγά το ασήμι της
φωτίζοντας τα μάτια του κόσμου
-
σε νεφελών το ξέσπασμα αναδύονται
τα γυάλινα μάτια της θύμησης
με άλλη θωριά ο χρόνος τα κυκλώνει
με ήχους απόκοσμους 
σε συχνότητα φασματικών Αγγέλων
το όνειρο τα διαχέει στο φως, πριν
την πτώση τους ή την ανύψωσή τους
στα πεδία της Αθανασίας
το χρώμα, δίνει στη μορφή τους ανάσα
ως τελευταίο παρασύνθημα
στην κίνησή τους, ακόμα κι αν είναι σφαλιστά
-
στήνει ξόβεργες φωτεινού ανέμου η παρηγορήτρια νύχτα
τους αμύητους ταξιδευτές με θαύματα να μεθύσει
γεννά ήχους στις μετόπες του ονείρου και
αναστέλλει το περιχαρακωμένο δρομολόγιο της μέρας
θέλει το κορμί αλχημιστή καιρό, μάγισσα ώρα
την απόκρυφη τρικυμία να καταλαγιάσει
-
το Φως, μας αφουγκράζεται και στο σκοτάδι
και κείνο το παιδί που σπαράζει
στ' άγρια μεσάνυχτα, στο ενύπνιό μας
είναι το παιδί που φυλακίσαμε εντός μας
-
θαρρείς και τον κατηύθυνε ένας άνεμος τροπαιούχος

στους καθρέφτες της σκέψης του δεν έβλεπε τον εαυτό του:
ήταν ένας άλλος, μια απρόσιτη φιγούρα εμπόλεμη,
και καθώς περνούσε από το Κομμένο Μπεντένι,
η πετρόχτιστη πύλη τον υποδεχόταν λες ως μέγα εκδικητή
μιας ολέθριας μέρας, που είχε ανατρέψει
τον κόσμο του όλο, ωσάν θριαμβικό κύμα
που σάρωσε όσα τον σκιαγραφούσαν ως άτομο

μετρώντας με το βλέμμα του το τείχος εμπρός του, και
με βαρύ βήμα ανέβηκε τα πέτρινα σκαλοπάτια του, όπου σε λίγο
βρέθηκε σε μια του άκρη, υψιτενής κι αγέρωχος
- ο οιωνοσκόπος καιρός εν κρυπτώ τον οδηγούσε -
ενώ από κάτω του έχασκε το ανηλεές κενό
του οχυρωματικού τείχους της παλιάς πόλης

- το βέλος του Χρόνου έχει την ίδια φορά στην κάθε ύπαρξη -
οι σκονισμένες πικροδάφνες στο διάβα του,

ανέμεναν σαν μυροφόρες την έσχατη ώρα του να στεφανώσουν

το τιτίβισμα ενός πουλιού, παρασύροντάς τον,
τον έβγαλε από τη σκοτεινή σιγή
και γύρισε το κεφάλι του να το παρατηρήσει,

φτεροκοπούσε τριγύρω του,
στα μάτια του αντίκρισε την όψη του πεπρωμένου του
ν' ανοίξει τις φτερούγες του και να πετάξει στο Φως, πρόσταζε

από τη ραγισματιά της απουσίας ξεπηδούσαν κελαηδισμοί
και χρώματα, ετοιμάζοντας καινούρια δρομολόγια του παντοτινού παρόντος

το απόβραδο τον βρήκε καθισμένο
στην ολάνθιστη αυλή του πατρικού του με τις ευωδιές των αναμνήσεων
να κοιτάζει με απέριττη γαλήνη, και κατάματα τη μάνα του
-
στους αρμούς του πελάγους
αναδύθηκε η απουσία
αρματωμένη, κυοφορώντας
τη φθορά του Χρόνου
και επιτύμβιες πλάνες σωρεύοντας
στην εσώτερη ραγισματιά
συνάγει αιτιάσεις αποστάσεων
ωσάν προανάκρουσμα μιας χίμαιρας
φεγγίζει το ρίγος του βλέμματος
και στον ορίζοντα, λάμνει
με κατάνυξη το αναπότρεπτο

άνεμος οξύρρυγχος καθελκύει
αύτανδρες λέξεις, κραυγάζοντας
εκείνο που ποτέ δεν ειπώθηκε
σε κέλευσμα πάμφωτου καιρού,
μονάχα σαν τόπο ερέβους αποθέωνε
-
στο βρώμικο τασάκι,
το τσιγάρο ακόμα σιγόκαιε,
καθώς οι σκιές στους τοίχους
έστηναν μια παρωδία σιωπής
-
σε άγονη γραμμή λαθρεπιβατών λυτρώσεων
από καταβολής Λόγου ανεμοδέρνω
ανώνυμος του θέρους εποχούμαι
με ρούχο ηλιόκτιστο σε ουρανομήκη προορισμό
σώμα εμπόλεμο
σε ανεξιχνίαστο παρόν
ρωγμή που φωτίζει το άφατο
ένοικος των αποστάσεων κι απότοκος
καθώς διασχίζω
αδιόρατους κόσμους
-
στις φούχτες των βράχων σωρεύτηκαν
λέξεις ακανθώδεις με ντύμα αλισάχνης και
με αφήγημα απαρεμφάτων
δρομολογώντας συμβάσεις σε όσα
το μπουλούκι των στιγμών απέδωσε εναγωνίως
οι αντωνυμίες προελαύνουν σε θεάσεις των αμμόλοφων
αλφαδιάζοντας το επικλινές μιας σύμπραξης
που αιωρείται απρόσιτη με ονοματεπώνυμο: θρήνος κυματώδης
τα ρήματα άφαντα αποδόμησαν πριν την έλευση του παρόντος
το αίτιο και αποχώρησαν με ανυπόγραφους αυτοσχεδιασμούς
οι αντικατοπτρισμοί των επιθέτων ωσάν γεωμέτρες απήλλαξαν
την συντροφικότητα των ουσιαστικών και τα ενέταξαν στην οπισθοφυλακή της επερχόμενης αιθρίας: το Φως στην απόσβεση του Ελεήμονος Χρόνου
ανεόρταστα επιρρήματα συνωμοτούν με τους σχοινοβάτες συνδέσμους στην απροσπέλαστη μέρα
ενίσταμαι εκτιθέμενος
-
η άμμος καλαφατίζει τις παλίμψηστες χαράξεις
απόμακρων οδοιπόρων
κατάφαση η κλεψύδρα του ανέλπιστου στα κατάβαθα της ύπαρξης,
ημερεύει με τις φτερούγες του ανέμου
και με την πολύβουη σιωπή των άστρων
με χορδές κυμάτων ιερουργεί η ζείδωρη ανασεμιά
στην παράκτια ικεσία του αταξίδευτου νόστου
-
μετανάστης άμαθος ο δρόμος μου σήμερα,
με επίπλαστο κάλεσμα με καθοδηγεί,
ανυψώνοντας ενστάσεις στο κιγκλίδωμα της μέρας,
σωρεύει μνήμες αλλοτινών εποχών στους βηματισμούς των περαστικών και
πλειστηριάζει, όνειρα ληξιπρόθεσμα της προηγούμενης νύχτας
-
Η σιωπή έδειχνε ένα φως ανέγγιχτο
με γονυπετείς οριογραμμές, σε αγριολούλουδο της Κρήτης. 
Μια πεταλούδα που ήταν η μετενσάρκωση του Νίτσε.
Ένα προσαραγμένο πλοίο σε βραχώδη ακτή
- διατράνωνε νυχτερινές διαδρομές 
χαράσοντας ενάντιες πορείες.
Την παλίρροια από ουράνια ύδατα σε πάνδημους προορισμούς. 
Λέξεις όπως θώπευαν έναν πυρφόρο συλλογισμό.
Έναν αδόκιμο θάνατο τυφλού πουλιού
- αρνούμενο το τετελεσμένο γεγονός, είχε αναστηθεί στην Καλκούτα
αιτιολογώντας την πράξη του, ωσάν βίο αβίωτο.
Την καιόμενη βάτο στα Λευκά Όρη καθώς είχε σημάνει, 
σε μυστικό συναπάντημα ψυχών. 
Έδειχνε κι εμένα, ειρηνοποιό αγγελιοφόρο
σ' έναν απρόσιτο εαυτό μου
- το μαχαίρι άστραφτε στο κρυμμένο θηκάρι του.
-
Καθισμένη μπροστά στο παράθυρο η Ξένη, αγνάντευε την τρικυμισμένη θάλασσα - όλα συντελούνται μεταξύ ορατού κι αοράτου, σκεπτόταν. Τα κύματα που όλο δυνάμωναν κτυπούσαν την πρόσοψη του σπιτιού της και σώρευαν στο πάτωμα βότσαλα και φύκια, ανακατεμένα με υπόλοιπα ζωής άνευ σημασίας. Το καράβι στη μικρή προβλήτα με σπασμένους τους κάβους έπλεε ακυβέρνητο στις όχθες των ματιών της. Άξαφνα στο παραπέτασμα της μέρας, σχηματίστηκε μια πόρτα που εισέρχονταν λαθρεπιβάτες του Χρόνου Άχρονου, ανεμίζοντας πειστήρια ενός αθέατου κόσμου. Ένα αδιόρατο φέιγ βολάν στην ατμόσφαιρα από φώσφορο μνήμης, διαφήμιζε τις επισκέψιμες ώρες στον κήπο της Εδέμ (νεκρομαντείο ψυχών) που υπογραφόταν από το σύλλογο: Πεπτωκότες Άγγελοι. Στην άλλη άκρη της αόρατης σκηνής, ένας θεατής με το τηλεκοντρόλ, ανατίναζε το Μυστικό Δείπνο δώδεκα παιδιών, θυσία σ' έναν άφαντο Θεό. Η νύχτα πλησίαζε με ρομφαία αποκαθηλώνοντας σώματα τρόπαια των αριθμών, με κινέζικους κωδικούς.
(Έμαθα να επιχειρώ - σε ατραπούς με αστραπόβροντα - στο απαράβατο της σκέψης σου, στη δική μου θα βρεις ανέμους συντρόφους που με ταξιδεύουν πέραν από επιστασίες ανθρώπων.)

-
Βρέθηκα σε πυρές νεκρικές 
και σε ομιλούντα ύδατα.
Ήταν η μυστική σύναξη της Σελήνης 
με άυλους συνομιλητές.
Κάθε τόσο αντηχούσε ο βρυχηθμός ενός θηρίου
από άγνωστη προς εμένα κατεύθυνση.
Ένας άγγελος με κοσμική περιβολή
- οι υπερυψωμένοι του ώμοι τον πρόδιδαν -
γέμιζε τα ποτήρια μας με απόσταγμα μνήμης.
Το διαλαλούσε η παλίμψηστη γραφή 
στα σανσκριτικά στην κάθε του κίνηση. 
Όταν τον ρώτησα από που ακούγεται το θηρίο
μου απάντησε χαμηλόφωνα: από μέσα σου.
Πέρασαν μέρες κι ακόμα δεν ενθυμούμαι
σε ποια κατάσταση (διάσταση του Χρόνου)
βίωσα αυτό το γεγονός
σε ποιο αρχαίο ποτάμι αναρίγησα
και ποια ενιαύσια μετεώριση με απήγαγε.

-
σε αποτύπωσαν τα μάτια μου
ως την άκρη του Χρόνου
με πελάγων εξαπτέρυγα
και με λάβαρα δοξαστικά

σε αποτύπωσε το κορμί μου
και με αστρικό φως
από τη γέννα σου σ' έντυσε,
η μορφή σου ριγεί
τα συθέμελα της ύπαρξής μου
σε αποτύπωσε η μνήμη μου
και ο κάθε αρμός της εικόνας σου
γίνεται σταθμός
στο αχάρακτο ταξίδι μου
υπάρχεις κι αναδύεσαι
πριν από αιώνες
από τη φωτιά της ανάσας μου
και τον άργιλο της πλάσης μου
από τα μάτια σου φωτίζεται
η απόκρυφη πόλη των ονείρων μου

-
Ιχνογραφία νερού διανύει το δρόμο σου.
Ποντοπόρα καράβια όλες οι λέξεις σε διασχίζουν.
Κρατήθηκα πάνω τους κι ανοίχτηκα σε αφιλόξενη θάλασσα
με ρότα τους ήχους των κυμάτων.
Με άγνωστους ορίζοντες θ' αναμετρηθώ,
και μαύρου ξωτικού το κάλεσμα θ' απαντήσω
καθώς η φλέβα του ανέμου σάρκα μου έγινε.
Όμως δεν ήσουν εσύ, κάποια υπόσχεση
φόρεσε το σώμα σου, σε αθέατη μέρα.

-

αν ψάξεις το βλέμμα μου
θα βρεις ωκεανό - δίχως του δεν υπάρχει δρόμος-
αν βάλεις το αφτί σου στη σκέψη μου
θ' ακούσεις σφυρίγματα πλοίων και τρένων
(δραπέτης σε κρυμμένα χρόνια, με καμένες λέξεις,
αφήνω σημάδια στην τέφρα πανάρχαιων άστρων)
αν κοιτάξεις το πέλαγο
θα δεις τ' αχνάρια μου
αν θελήσεις στ' αληθινά να με συναντήσεις
θα με βρεις σε δικές σου ετοιμόρροπες μέρες
στα δικά σου αναπάντητα ερωτήματα
- σε άγριας νύχτας το αλφαβητάρι -
γιατί είμαστε συνταξιδιώτες στο Χρόνο
κι όμως ποτέ δεν πρόσεξε ή άκουσε ο ένας τον άλλον

Δευτέρα, 6 Νοεμβρίου 2017

MARINOS Marinos Karvelas LA VIDA ENCANTADA,LA VIDA SIN RETRASOS

Él era vital, vigoroso, un aire fresco lo rodeaba, crepitaba autenticidad. Las comparaciones con él estaban sufriendo, él era lo que disfrutaba y este disfritar no tenía nada que ver con riqueza o posesiones materiales. Sus ojos reflejaban la expansión de su existencia. Se sentía auto-suficiente, estaba en todas partes pero en ninguna, se volvió inalcanzable, épico, distante, pero dentro era siempre un niño.
Disfrutó de la atención de otros, pero dio la oportunidad de ser abordado por seres de otra dimensión, otro mundo.
Su madre lo amaba y lo trató siempre como a un niño, como si no hubiera crecido en lo absoluto. La señora Arghiro era madre de madres, siempre ayudando a resolver problemas. Todos la amaban por su bondad, su magnanimidad y por la risa que regalaba a los que la rodeaban. Se bañaba desnuda en la parte de atrás de su casa. Yo cuidaba con la mirada sus encantos, sus curvas perfectas, ignorando mi vergûenza.
Llegamos al puerto. Anteriormente, en Lion Square,él había estado dispersando sonrisas y saludos. Tenía sed de aprender, de complacer, de hacer vivir la libertad a otros como yo, mientras él, con la misma vida, demostraba una vida encantada, una vida sin retrasos.
Me dijo que había arreglado con la chica de la tienda para tomarnos un baño en el mar. Yo reaccioné porque no llevábamos nuestros trajes de baño. Entonces Michael con una gran sonrisa me dijo : " ¿ de qué te estás preocupando ?. Vamos a estar desnudos, dejando que la brisa y el sol sean buenos". Sabiendo de antemano mi reacción me pregunto : ¿ no estás de acuerdo ?. Luego con humor filosófico me atacó : "Manolis, el acto es importante, no bastan las teorías, los téoricos de la vida, en el fondo, están discapacitados, tienen los sentidos menos desarrollados que la gente de trabajo duro y aventura. Pertenezco a estos últimos y aún no lo entiendes, estás con nosotros, pero necesitas algo de tiempo para hacer de esto una pasión, una necesidad, para que puedas empezar a tirar toda la basura que está dentro de ti. Has sido ensillado con " necesidades " inútiles y dilemas de enfermedad. Estoy seguro que mis sentidos están recibiendo más energía y placer, porque me estoy hundiendo en ellos, me estoy dejando llevar, no estoy contando el riesgo. Incluso en las fiestas me doy cuenta lo conservador que eres, no vives el momento, pero te das cuenta de ello y pierdes toda la magia de la camaradería. Maldita sea, sólo tienes dieciocho años y cuando te conocí, pensé que ya te habías retirado. Eres guapo, culto e inteligente, mira las cosas de manera diferente, sé tú mismo y no lo que otros quieren ".
Se detuvo un momento, me miró como si estuviera esperando una respuesta, pero antes que pudiera decir algo, me preguntó : " ¿ quién lleva tu cuerpo Manolis, eres tú o alguién más ? Piensa en ello. Si hubiera una unidad de medida para todas las tensiones de la vida cotidiana, nos gustaría saber : qué es una mala cosecha de placeres, qué cosechas de todo lo que te rodea, porque lo que nubla tu alegría es el miedo a lo desconocido, y a mí, el mismo miedo me fascina.
El mundo es un paraíso y lo disfruto. Así que esta es nuestra diferencia, hombre, con la misma lógica te estoy diciendo la verdad, estoy disfrutando de las mujeres, la diversión y el mar que, como ya sabes, es mi amor eterno hasta que muera ".
MARINO KARVELAS- MONÓLOGOS DENTRO DE MÍ.
( Extractado de su publicación )

Μετάφραση:
Marta Isabel Delgado

Δευτέρα, 30 Οκτωβρίου 2017

ΠΡΟΣΩΠΑ

ό,τι νοσταλγούμε, είναι όσα
πήραν το δρόμο τους, 
πρόσωπα που βρήκαν την Ιθάκη τους
γιατί δεν τους λείψαμε

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

ΦΩΣ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ

Σμύρνα ζύμωσα, χρυσό και κρίνα για μια χίμαιρα
μίσθωσα τους δρόμους με το μήνα στα εφήμερα
βρίσκω φίλους στη γιορτή του Άδη ν’αφιονίζονται
κι είναι πάνω τους καρφί το χάδι και χαρίζονται
Έπλυνα της ήβης την πορφύρα στην παλίρροια
πάλεψα για την πνοή που πήρα με μυστήρια
μέρισμα θα προσδοκώ μιας τύχης σε απέλαση
δίκοπος της λησμονιάς ο πήχης για προσπέλαση
Πλεύρισαν των γυρισμών τα πλοία στο μπαλκόνι μου
σαν ιπτάμενο χαλί η Ντία στο σεντόνι μου
μ’έκοψε στην άμμο το κρινάκι και ημέρεψε
ήπιε απ’το σώμα μου σαράκι και με στέρεψε
Στων ανέμων είδα τα παλάτια φως αντίγραφο
μου’ διναν τους πόθους με τα μάτια, τελεσίγραφο
νύχτα άμυαλη με το τσακμάκι σε πυρπόλησα
νόστος μ’έπιασε στην Κατεχάκη κι αυτομόλησα

Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017

ΠΡΟΠΕΤΑΣΜΑ ΚΑΠΝΟΥ

στη νύχτα ανυψώνονται τα πράγματα
ακόμα κι από τις στάχτες τους
και μάχονται με την ετοιμοπόλεμη Λογική  

Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΗ

της μνήμης η πάμφωτη ραγισματιά
διαθλάται τρεις το πρωί στην κάμαρά μου
ενώ ανασταίνεται μια απροσδόκητη παραίσθηση
και με φτερωμένα λόγια αναπαριστά
των κατόπτρων τις επαγγελίες σε ακηδεμόνευτο Χρόνο
ό,τι συνοψίζεις απουσιάζει, μου υπενθύμισε
ό,τι σε ακολουθεί σε ξεστρατίζει
ό,τι σε ακυρώνει σ' εμπεριέχει
ό,τι απαριθμείς σε ξενιτεύει και
ό,τι αποδιώχνεις σε αλυσοδένει

Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

ΔΕΛΤΙΟ ΝΥΧΤΑΣ

βρέχει καταρρακτωδώς στα βόρεια του Κόσμου
στα νότια φυσούν άνεμοι πολλών αναμνήσεων
αγκυροβολημένα θα παραμείνουν κι απόψε τα όνειρα
η νύχτα θα είναι απροσπέλαστη

μου ζητήθηκε από την απανταχούσα Λογική
να μην κάνω άσκοπες μετακινήσεις
στου παρελθόντος, τους αμέρωτους έρωτες 

Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2017

ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑ

να μπορείς σε ήττες στητός να οδεύεις.
μάτια από φως να ορθώνεις στων σκιών τη φωνή
αέρινος με πνοή απόρθητη
ν' ανθίζεις ζωές στο πέρασμά σου
να μετράς τις ερήμους αν σου δοθούν
ως ιχνηλάτες στο ταξίδι σου
εκεί βαδίζει η αγνότητα
οι άπραγες μέρες να σε τρομάζουν

πράξε όρθρο άλαλο σ' ό,τι χάθηκε
ήταν μάχης πέρασμα και κατάκτηση
θησαύρισμα που σου χαρίζει το αδιάβατο
θα 'ναι όσα πάλεψες κι έγινες εσύ

Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

ΕΘΕΑΘΗ


σε τριανταφυλλιάς αγκάθι
μια οδύνη εθεάθη
που το άρωμα της πίνει
λαίμαργα σαν το χαμίνι
το αποψινό μαράζι
την καρδιά μου τη στενάζει,
και σε παρόδους των ονείρων
έκανα ξανά τη γύρα
με τ' αμοίραστα σου μύρα
και στης νύχτας τη φαβέλα
πάνω στου ανέμου σου τη σέλα, σαν ιππότης
ξενιτεύομαι και θρέφω αποστάσεις
των καιρών τις παρατάσεις,
Δον Κιχώτης
σαν τον Αλόνσο και το Σάντσα
αχ το φως μου επικράνθη
όπως οι σκιάσεις γέρνουν
της ψυχής μου άπονα, τα άνθη

Τετάρτη, 6 Σεπτεμβρίου 2017

ΣΤΗ ΔΙΑΠΑΣΩΝ

το κέλυφος αν θραύσεις σε μια φράση της αγοράς
έναν αγύρτη υπερσυντέλικο ίσως να βρεις, που τείνει
έως εκεί που ο χρόνος προ πολλού ήταν σε παύση
- η άρση της ασυλίας των καιρών είναι στη διαπασών 

Δευτέρα, 31 Ιουλίου 2017

ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ

μην αποστρέφεις το βλέμμα σου
από τα αγγελτήρια των τεθνεώτων,
συνδράμουν ως σκαπανείς των ταξιδευτών
στις ουράνιες διαδρομές
και ως σηματωροί των άστρων στην Ωκεάνια Ύπαρξη 
του Σύμπαντος Κόσμου
στους Γονείς μου

Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

ΣΤΟ ΘΑΜΠΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Marinos Karvelas. Φίλος μου. Γιορτάζει σήμερα και να τον χαιρόμαστε..Τον γνώρισα το 1989 στο Ηράκλειο,όταν ξεκίνησα να αγαπώ την Κρήτη,τόσο παράφορα τότε όσο το Κάιρο σήμερα. Κολλήσαμε. Τότε στον Καρτερό, στο εξοχικό της οικογένειάς του έξω από το Ηράκλειο, μετά στη Μηθύμνης στη Φωκίωνος Νέγρη όπου μετακόμισε και με φιλοξενούσε συχνά ως Θεσσαλονικιό. Το 1996 μοιράστηκα στιχουργικά με τον Γιάννη Τσατσόπουλο το δίσκο του "Αρπαχτικό μου όνειρο", σ' ενορχήστρωση Μιχάλη Νικολούδη και τότε στον δισκογραφικό απολογισμό του έτους, επιλέχθηκε ως ένας από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς, από τους συντάκτες της Ελευθεροτυπίας.Ο Μαρίνος έγινε βασικός κρίκος σε μια αλυσίδα γνωριμιών που ακολούθησαν κι έφεραν άλλους σημαντικούς φίλους στη ζωή μου. Η ερμηνευτική του δύναμη δεν κατάφερε το εκτόπισμα που του άξιζε στη αναγνωρισιμότητα, για λόγους που όλοι λίγο πολύ ξέρουμε. Καθόλου τυχαίο ότι τον επέλεξε ο Μανώλης Ρασούλης ως βασικό συνεργάτη εκείνη την εποχή στην νυχτερινή Αθήνα. Αργότερα τον κέρδισε η σύνθεση και η στιχουργική, για την οποία με τιμά να με θεωρεί δάσκαλό του (ψάξε και θα δεις). Δεν σου μιλάω για μια ανάμνηση, ομότιτλη του τραγουδιού μας σε μουσική Βαγγέλη Βέττα. Σου λέω για τα νιάτα μου. Και που να φανταστώ ότι εκεί στον Καρτερό, που ακόμα αντηχούνε τα γέλια μας, στον ίδιο κήπο φιλοξενούσε κι έπαιζε ως παιδί με τον Πάπα και Πατριάρχη της Αλεξάνδρειας με τον οποίο μοιάζουν πολύ φυσιογνωμικά. Ο ίδιος ο Πατριάρχης μου έλεγε ότι η αδερφή του κοιτάζοντας κάποιες φωτογραφίες παλιές, δεν μπορούσε να ξεχωρίσει αν είναι ο Πατριάρχης ή ο Μαρίνος.

Χρίστος Γ. Παπαδόπουλος (ποιητής, στιχουργός)
17 - 7 - 2017

Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Την καρδιά όταν ολοφωτίζει η σκέψη
και κυριεύει ολόκληρη την ύπαρξη,
αμπόρετο να μείνει άπραγος ο Άνθρωπος
στον κόσμο ετούτο,
καθώς, ταλανίζεται στη λεκτική παραφορά του ασήμαντου,
και τότε κυοφορούμενος, ασκητεύει
στα περίχωρα ενός ανείπωτου κόσμου.

Θάλασσες από συντέλεια τον αποτυπώνουν,
πετροκοπιό που διαρκώς λουλουδίζει.

Μόνο τα πουλιά δεν τον λησμονούν
και του μαρτυρούν φτεροκοπώντας τριγύρω του,
το ανεκπλήρωτο, σ' εκείνο που ετάχθη στο ταξίδι του.