Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017

ΣΕ ΥΨΟΣ ΔΙΘΥΡΑΜΒΙΚΟ

Εάλω το Έαρ του Έρωτα
στα βράδια τ' αμέρωτα, όταν
οι Ερινύες, ξεχύνονται ακροβολισμένες
στην Ερημία του πόθου,
σε ύψος διθυραμβικό.
Η Ειμαρμένη ασθμαίνοντας
σε ετοιμόρροπο Χρόνο
αυτοπυρπολείται ερήμην της.
Το σώμα -τρόπαιο- απολησμονιέται, ξανά
στην άγρια εκγύμναση
της αποκαθήλωσής του, κι απρόσιτο
μέσα στις αλκοολικές μνήμες του
επαναπατρίζει δίσεχτα χρόνια,
και σπασμένες μέρες απαντοχής

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

ΑΚΟΥΣΑ ΤΟ ΦΩΣ

είδα τον άνεμο
από το μισάνοιχτο παραθύρι μου,
κι άκουσα το φως 
της απόμακρης χαραυγής 
μαζί να με καλούν
 
σήκω μου είπαν, μόλις και προλαβαίνεις
να σπείρεις άστρα στις αυλές του κόσμου,
για να θερίσουν ουρανούς
τα πεινασμένα παιδιά το πρωί


τ' αποθέματα της αγάπης τελειώνουν,
τρέξε, το φεγγάρι και μόνο
δε θα προκάνει να ταΐσει
τόσους απελπισμένους

Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

ΑΜΦΙΠΟΛΟΣ

Αμφίπολος στην άγρια συνείδηση,
και φιλέρημος περιδιαβαίνω τα ύψη της,
η εμπράγματη γεωγραφία αγνοεί τις βουνοκορφές
και τα δύσβατα μονοπάτια της, μόνος
ο καθείς εκεί πορεύεται, και η απουσία
σκότος πολύφυλλο, αναγεννάται σε Φως,
από τα φλογισμένα ανθοβολήματα των ψυχών

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

ΜΕ ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ ΗΤΤΑΣ

Τ' απόκεντρα του Χρόνου μ' έχουν ενεχυριάσει.
Τ' αόρατα τυπογραφεία με τα μπρούτζινα
καγκελωμένα στοιχεία τους,
μ' έχουν ταξινομήσει από τη γέννα μου.

Τ' αρπαχτικά της μνήμης μου με κατακερματίζουν,
και σε ανήκουστους προορισμούς μ' εκτοπίζουν.
Με ενάγουν οι θεομπαίχτες συνειρμοί μου
κι επάνω μου επαναπροσδιορίζουν τις εξουσίες τους.
Σε μια άκυρη ενδελέχεια με αλυσοδένουν
οι αρχειοθέτες του μυαλού μου.
Η παρακμή γύρω μου μ' απαλλοτριώνει και μ' εξορίζει
με τους αθέατους διαβάτες,
σε προσημειωμένες διαδρομές, κι ύστερα,

με των Αδόκιμων Καιρών τους διθυράμβους, με επαναπατρίζει
ξανά και ξανά σε άγονες μέρες, με σαλπίσματα ηττημένων 

Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

Ω ΕΜΕΙΣ

η συνέχεια εις το προσεχές μέλλον,
με τα σιδερένια προσωπεία που επεξεργάζονται
αιώνες τα ψεύδη, χαλκεύοντάς τα, σε αλήθειες,
σ' ένα παιχνίδι κατόπτρων στις Γυάλινες Πόλεις
με τις φρικτά μακιγιαρισμένες ημέρες,
και με τη φαντασμαγορία των Άβιων Βίων

- Ω Εμείς οι Ιθαγενείς της Γης - ανεμόδαρτοι του Σύμπαντος

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017

ΕΥΜΕΤΡΙΑ

τύχη μέγιστη, έλαχε σε κάποιους ανθρώπους
να μην τους είναι μπορετή η αυταρέσκεια
και να γίνονται οι ίδιοι καθρέφτης του εαυτού τους
περνώντας από την άλλη πλευρά - πρόδηλη ευμετρία

(παραφράζοντας βιογραφίες ποιητών)



Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

ΑΘΕΛΑ ΜΟΥ

φοβάμαι μήπως και
σε κλειδώσει το βλέμμα μου
στα σκοτάδια του Χρόνου, άξαφνα
και σε θανατώσει άθελά μου,
μα πάλι, δε θα 'θελα να φυσήξει
άνεμος στις σκέψεις μου,
ανασύροντάς σε από τα βάθη τους
ωσάν, απροσμέτρητο Νόστο

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

ΜΑΧΑΙΡΙΑ

στο κορμί μου επάνω ακονίζω μαχαίρια
τόσα χρόνια ως ενθύμια φυλάσσω με πειστήρια δρόμων,
σε δύσβατα χρόνια κι από ερημίες μυστικών διαδρομών
στροβιλίζονται λέξεις που ακόμα σκορπάνε
θυμίαμα ασέληνης νύχτας, καταγράφοντας,
τη μητρική της σάρκας τη γλώσσα
μα ο πόθος δε μπορεί να μερώσει στην κόψη της μνήμης,
διάστικτος πια από ρημαγμένες ημέρες σε απόκρημνους τόπους
κι ανήλεος, με το βραχνό των ανέμων νανούρισμα
βρυχάται, ζητώντας, με άλλων μύθων
τα εφήμερα ταξίδια να συντάξει, της λησμονιάς το χρέος

(παραφράζοντας βιογραφίες ποιητών)

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2017

ΑΓΡΑΦΗ ΚΑΤΑΔΙΚΗ

ζωές λεηλατημένες από μία άγραφη καταδίκη 
που μόλις καινούρια μέρα χαράξει, δένονται μόνες τους
με αλυσίδες, και όταν μονολογούν με τη σκλάβωσή τους 
δείχνουν έναν ανυπόστατο δυνάστη, 
που οι ίδιες τον έχουν σκιαγραφήσει ως υπαρκτό,
μέσα στον αχαρτογράφητο τόπο της ψυχής τους

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2017

ΣΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΤΑ ΠΕΛΑΓΗ

ζυγιάζονται και φτεροκοπούν τα όνειρα
τριγύρω σου κι εντός σου ενώ εσύ,
τα αριθμείς και σε συρτάρια του μυαλού σου φυλακίζεις,
μα όταν η σελήνη θα σύρει την παλίρροια
ως την ακτή, θα δεις και εκείνα που δεν άντεξαν
να σε προσμένουν και, χάθηκαν στου Χρόνου τα πελάγη

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Τραβούσε γραμμές με το κραγιόν της
στον καθρέφτη με αριθμούς και λόγια ακατανόητα
λες και ήτανε, χαίνουσες πληγές όλα ετούτα,
ενώ ο πόνος γράπωνε το κορμί της,
όπως ένα αρπαχτικό το θήραμά του.
Ύστερα σήκωσε το ακουστικό του τηλεφώνου
κι αφού σχημάτισε έναν αριθμό στο καντράν,
ακούστηκε από την άλλη πλευρά της γραμμής
μια αντρική φωνή, καθώς με το άλλο χέρι της
θώπευε τα μαργαριτάρια στο λαιμό της
που αστράφτοντας, τόνιζαν
τις σκιάσεις της θλίψης στα μάτια της.
Αναμένοντας για λίγο και χωρίς ν' απαντήσει
το εναπόθεσε ξανά στη θέση του.
Κοιτώντας με άδειο βλέμμα το δωμάτιο,
άρπαξε ξαφνικά από την κρεμάστρα
το παλτό της, που με τα τόσα του κουμπιά
φαινόταν σαν αμπέχονο
σ' εμπόλεμη κατάσταση και
φορώντας το, άνοιξε την πόρτα
και χάθηκε μέσα στη νύχτα,
αποφασισμένη μαζί με όλα
εκείνα που την ταλάνιζαν, να φύγει μακριά.
Η καταιγίδα βρήκε τότε την ευκαιρία
να εισβάλλει στο ορθάνοιχτο πλέον σπίτι της,
σωρεύοντας στο πάτωμα βρεγμένα φύλλα,
νιφάδες χιονιού με όνειρα
και μια τσαλακωμένη επιστολή,
που μόλις, είχε ελευθερώσει
από τη χούφτα της.