ΤΟ ΠΑΙΔΙ

το παιδί που έκρυβα μέσα μου δραπέτευσε
αν το δείτε, δώστε του ένα λευκό χαρτί 
να ζωγραφίσει το δρόμο της επιστροφής του

ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ

επέλεξε άλλο δρόμο απ' αυτόν
που του είχε ορίσει το σύμπαν

όμως σε κάποια δύσβατη μέρα
τον οδήγησε σε κείνον που έπρεπε
και που ήταν το πεπρωμένο του

περνώντας από βουνά, ωκεανούς
πολέμους και συρματοπλέγματα

στους πρόσφυγες

ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ

Στη νύχτα φέγγει η ψυχή
στη νύχτα φτερουγίζει,
στη νύχτα κρύβει σύμπαντα
στη νύχτα άστρα σπέρνει,
στη νύχτα με σεργιάνισε
μέχρι να μ' αναστήσει.

pantelis sabaliotis

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Οι άνθρωποι σηκώνουν τείχη
και χαράζουν σύνορα, μ' ακούς;

Μόνο ο άνθρωπος τον άνθρωπο
διώχνει και ξενιτεύει.

ΑΗΔΟΝΑΚΙ

Μέσα στ' άγρια χαράματα
ένα αηδονάκι συνομιλούσε κελαηδώντας
μ' ένα ξάγρυπνο χαμολούλουδο
για τα πάθη των ανθρώπων
στην κορφή ενός απόκρημνου βράχου,
ενώ στα ριζά του, ένα αμούστακο αγόρι
είχε αποκοιμηθεί πριν ακόμα στεγνώσουν
τα δάκρυα στις κόγχες των ματιών του.

Στη χούφτα του σφιχτά κρατούσε
ένα σπασμένο βέλος του έρωτα.

ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ - Β

το φως όταν φωτογραφίζει, και μόνο αυτό
τότε, το αποτύπωμά του τριγύρω, και παντού υπάρχει

τα άλλα ενσταντανέ, τα μηχανικά,
είναι του Άχρονου Χρόνου τα ειδοποιητήρια

ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ - Α

Γιατί αργεί να βρέξει;

Να ξεδιψάσει τ' όνειρο
το βλέμμα να ξεπλύνει 

ΒΟΑ Ο ΚΑΙΡΟΣ

Στόμα άγριου καιρού αψηφώ,
βοά το θεριό εντός της ζωής μου
και τρίζει.
Μ' ένα του νεύμα με ξενιτεύει.

Το φως θ' αρνηθεί κι άλλη μέρα δύσβατη,
μες στο λυγμό μου τρικυμισμένη,
με συνθήματα των ανέμων.

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

τ' άστρα και το ολόγιομο φεγγάρι
στου κήπου το σπιτικό
γιορτάζουν τους πρώτους σπαραγμούς
των νυχτολούλουδων
εκεί απρόσκλητο
το ανυπόμονο αεράκι
αίρει της σάρκας το σύνορο
όσο τα μάτια ψηλαφούν
του ονείρου την ανυπόταχτη παρουσία

θαρρείς και η εξομολόγηση
σε κοινόβιο αισθήσεων
παίρνει άφεση αμαρτιών
καθώς ζυγιάζει
την ανθρώπινη συντριβή
πριν τη θέωσή της

ΤΟΣΟ ΜΟΝΗ

Περπάτησε στην άκρη του γιαλού

κι έγινε θραύσμα του χρόνου,

κωπηλατώντας σε ήχους

απ΄τα λουλούδια που τινάζονταν

μέσα σε χρώματα

μέσα σε θαύματα.

Ανύψωσε με φωταψίες τη θλίψη σα γιορτή,

ως ράγισμα του ονείρου.

Τόσο μόνη σε θαλασσών δρόμους κι ανέμους

κύμα η ίδια

άμμος που σκόρπισε κι άλλο βήμα.

ΑΘΕΛΑ ΣΟΥ

H κάθε λέξη ακροβατεί
μεταξύ κωμωδίας και τραγωδίας.
Άθελά σου μπορεί να σε εμπλέξει
σε μια χρονική ασημαντότητα,
όπως και,περιχαρακωμένο 
κι ευανάγνωστο θαρρείς,
να σε οδηγήσει σε θνησιγενείς αποκλίσεις
εκκωφαντικών επαναλήψεων
λόγου και πράξεων

Πίνακας του Παντελή Σαμπαλιώτη

ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Όταν θα μπορέσεις ν' ακούσεις
τα ηχοχρώματα στα βλέμματα των ανθρώπων,
τότε θα πρέπει να βγάλεις φτερά
και να πετάξεις από τον κόσμο ετούτο
ή να βυθιστείς στον ίλιγγό του,
εκτός και μέχρι τότε έχεις αποκτήσει τη σοφία
εκείνη, ώστε να τον διαβιείς αλώβητος
από τις εντροπίες του και καθάριος.

Και μετά,ωσάν εκκρεμές του χρόνου,
παλλόμενος, να μη θέλεις να ζήσεις
εντός του, αλλά ούτε κι εκτός του.

 Γιάννης Τσαρούχης -Προμετωπίδα για την ποιητική συλλογή του Οδυσσέα Ελύτη Ο ήλιος ο πρώτος, 1963

ΑΡΑΓΕ

Άραγε είναι ποίηση οι διάλογοι στο θέατρο,
οι αντενδείξεις σε σκευάσματα κι απορρυπαντικά;
Οι ονειρώξεις ενός βέβηλου καιρού;
Η αυτοκάθαρση με λέξεις χάνζαπλαστ;
Η υποθηκευμένη πράξη της αυτενέργειας;
Το αδυσώπητο της αυτογνωσίας;
Η ματαίωση που τρικυμίζει στο ατρύγητο της ήβης
ή οι αβίωτοι χρόνοι, όμως λε-λογισμένοι
με την τεχνική του cut up και της "επανάληψης";

Στάμος Θεόδωρος ''Ατέρμονο Πεδίο'' Σειρά Λευκάδα 1980

ΕΡΜΑ ΤΟ ΣΩΜΑ

Έρμα το σώμα είναι στον ταξιδευτή,
μα η ψυχή του το πλεούμενο
κι αναζητά στην ομίχλη τη μοίρα γη του.

Ελλιμενίζει τ' όνειρό του στην καρδιά,
χαράζει πλεύση άμαθος σ' ωκεανό,
ο δρόμος βρίσκεται εντός του.

Πέλαγος τ' άστρα, τόποι και σηματωροί,
ακροβατεί στα επουράνια
κι αποζητά την αρμύρα στη μοίρα γη του.

Τέτσης Παναγιώτης-Βάρκα, 1977 – 1978

ΤΟ ΝΥΧΤΟΔΡΟΜΙ

Το νυχτοδρόμι είναι τόπος ιερός,
που έχει δύσβατο ο άβατος καιρός
κι από ψυχής ράγισμα θα το μάθεις
ή σε σειρήνας να το ψάξεις την ηχώ
να σου χαρίσει τον ανάκουστο χρησμό
που όσο ζεις δε θα ξεχάσεις.
Είναι γιοφύρι στου ανέμου την πνοή
και έχει πέρασμα στης πέτρας τη βοή
τ' αηδονιού κοίταγμα αν θα το 'βρεις,
του ποταμού νεραϊδένιο μυστικό
για να σου δώσει έναν άχραντο ρυθμό
με άδακρυ πόνο της Νιόβης.

Καντίνσκι, "Σύνθεση 4", 1911