Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2013

ΦΩΝΕΣ


 

με μια ψυχή αδιάβατη
και δυο ζωές χαράτσι
είπα να στήσω μια γιορτή
και με το ναι και το αντί
ίσως αυγή να κάτσει

να φτερουγίζω σαν πουλί
δίχως φτερά, ταξίδια
αναστενάρης που νογά
και το νωρίς και το αργά
στων πόθων τα στασίδια

καθώς σπαθίζω πέλαγα
με μια δεμένη βάρκα
και στ’ ουρανού την οροφή
να ψάχνω κι άλλη αφορμή
για της καρδιάς τα μπάρκα

μονάχος  στήνω ξόβεργες
στην άχαρη μου νύχτα
κι ας με κρατά σε ξένη γη
κι αυτό το ναι που με αργεί
πριν πω στη μοίρα ρίχτα

τα ζάρια της τα κάλπικα
η ψεύτρα κι η αγία
γιατί το ξέρει πως μπορώ
σα ρούχο μου κι αν τη φορώ
ν' αλλάζω και πορεία

με λέξεις λόγια άμετρα
χρόνια την κυνηγούσα
για μια ματιά της από φως
μ’ αυτή μου έδειχνε το πως
την πίκρα να τρυγούσα

με κούρασαν τ΄ανέξοδα
λόγια  ανδρών μεγάλων
που πριν λαλήσει πετεινός
ο λόγος τους ο κοινωνός
μιλά με στόμα άλλων

φωνές πελάγου αύτανδρες
φωνούλες σκλαβωμένων
φωνές με φθόγγους της βροχής
φωνούλες μαύρης εποχής
φωνές απωλεσθέντων.

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια 'δω - γαμάτο. Τόσο απλό κι άμεσο σαν αυτόματο τραγούδι, χαίρομαι να βλέπω να επεκτείνεσαι να διευρύνεσαι ακόμα και πάντα.Να 'σαι καλά και να τα πούμε,

Γιάννης Δεληολάνης

Ανώνυμος είπε...

Παραδόξως, η ανανέωμένη εκδοχή είναι ακόμα καλύτερη. Δόξα τω Θεώ για το παράδοξο - το προτιμώ ακόμα από το άδοξο.

Γιάννης Δ.